Meneer Venema afgevinkt

 

 

 

@wetenschap

doctoraal Nederlandse taal- en letterkunde, Universiteit Utrecht (cum laude)

lektor Nederlandse taal- en letterkunde Universiteit van Wes-Kaapland

gastdocent Nederlandse historische letterkunde, Universiteit van Stellenbosch

gastdocent Nederlandse moderne letterkunde, University of Cape Town

 

 

 

@onderwijs

leraar Nederlands RSG Tiel

gastdocent School voor Journalistiek

 

 

 

@dagbladjournalistiek

journalist Kluwers Couranten Bedrijf

 

 

 

@tijdschriftjournalistiek

algemeen hoofdredacteur special interest magazines Wegener Tijl Tijdschriften

 

 

 

@custom publishing

hoofdredacteur en adjunct-directeur sponsored media-uitgeverij Medion

manager sponsored media Lenthe Publishers 

directeur FHp Strategic Publishing

directielid VdbJ/Communicatie

 

 

 

@events

programmamanager vijf edities Civil Society Congres

programma-manager drie edities Filanthropium Top

programma-manager Civil Power

 

 

 

@online publishing

communications manager Zhomer

content director Elektor

content director, hoofdredacteur Lenthe

 

 

 

@filantropiejournalistiek

hoofdredacteur FM

hoofdredacteur Filanthropium

hoofdredacteur De Dikke Blauwe

 

 

 

@jury's en adviseurschappen

FM50

De Dikke Blauwe 100

Invloedrijkste vrouwen (Opzij)

WRR


Mee en voor gewerkt


Ik doe kop-staart-projecten en schrijfopdrachten als eenmansorkest of als hoofdaannemer in een netwerk van slimme en betrouwbare collega's op het gebied van: art direction, dtp, AV-producties, webdesign, projectmanagement en vertaling & correctie.


De naam van mijn Töko

Ik heb in mijn arbeidzame leven heel wat nieuwe namen bedacht voor titels van publicaties en ook van bedrijven. De kleur blauw lijkt daarin een Leitmotiv. Zoals voor een consultancy: ‘The perfect blue bottle’. Een intrigerende naam, met een nog intrigerender verhaal erachter (klifhanger). En dan ‘De Dikke Blauwe’: werd bij introductie op klaterende hoon getrakteerd. Intussen is die titel een begrip in de wereld van filantropie. Dat humor een gevaarlijke stijlfiguur is, bleek uit mijn suggestie voor de pay off van een streng gereformeerde drukkerij in Goudriaan. ‘Drukker dan God’ kwam niet door de keuring, ook al had Hij een hoofdletter gekregen.

‘De Kopijmeester’ dan? Wie weet nog wat kopij is? Met een lange ij, Maria goedertieren, ook dat nog. Dat roept de ouderwetschigheid op van giftig loodzetsel. Het is een krakende postkoets (4 pk) die aan de start van een Formule 1-race verschijnt. 

En dan dat ‘meester’: wat denkt die schoolfrik wel? En de eerste leukerds meldden zich snel met: ‘Spreek ik met de Koppijnmeester?’ (nee, jíj trekt volle zalen met je macrobiotische gebreide loopbaanbegeleidingsworkshops).

Maar eerlijk gezegd, heb ik me over de naam De Kopijmeester nooit zo druk gemaakt. Niemand zou nu nog een krant ‘Telegraaf’ noemen (niemand zou nu nog een krant beginnen, die slag is u). Niemand zou nu nog een vrouwenblad ‘Libelle’ noemen. Die titels zijn allang losgezongen van hun bron. Ze zijn bijna soortnaam. Net als maggi. Dus maggi zichzelf Kopijmeester noemen? Tuurlijk: ik heb alleen de fase waarin je eigennaam een soortnaam wordt doodleuk overgeslagen.